Interpretacja MF

Jak interpretować zapisy Rozdziału 3 § 19 ust. 1 pkt. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 lutego 2010 r. w sprawie przeprowadzania i dokumentowania audytu wewnętrznego, dotyczącego kryteriów oceny ustaleń stanu faktycznego oraz sposobu klasyfikowania wyników dla poszczególnych kryteriów?
– kryteria oceny ustaleń stanu faktycznego
Zgodnie z zapisami zawartymi w § 19. ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie przeprowadzania i dokumentowania audytu wewnętrznego z dnia 1 lutego 2010 r., zwanym dalej rozporządzeniem metodologicznym, w programie zadania zapewniającego audytor wewnętrzny określa kryteria oceny stanu faktycznego.
W myśl ogólnie przyjętej zasady audytorzy wewnętrzni w trakcie przeprowadzania zadań audytowych potrzebują kryteriów niezbędnych do dokonania pomiaru lub oceny badanego obszaru/procesu.

Kryteria oceny są zatem punktami odniesienia, według których audytor wewnętrzny może ocenić w badanym obszarze/procesie m.in.: zgodność podjętych działań, adekwatność systemów kontroli zarządczej, a także gospodarność, wydajność lub efektywność konkretnych działań jednostki/komórki organizacyjnej.
Ustalenie kryteriów oceny jest szczególnie istotne dla właściwego zdefiniowania celu zadania, zakresu przedmiotowego i podmiotowego oraz narzędzi i technik przeprowadzenia zadania, a także rodzaju dowodów które powinny zostać zgromadzone w trakcie przeprowadzania przez audytora czynności.
Dlatego też, już w trakcie programowania zadania zapewniającego, audytor wewnętrzny powinien określić kryteria niezbędne do dokonania oceny obszaru/procesu będącego przedmiotem konkretnego zadania audytowego.
Ocena obszaru/procesu według określonych kryteriów oceny powinna być podstawą do sformułowania przez audytora wewnętrznego wniosków z realizacji zadania zapewniającego oraz wyników audytu.
Określając kryteria oceny audytor wewnętrzny powinien jednak pamiętać, że kryteria oceny muszą być:
odpowiednie (tj. powinny odnosić się do zakresu objętego zadaniem),
wiarygodne (tj. powinny odnosić się do wiarygodnych wyznaczników/danych),
istotne (tj. powinny odnosić się do kwestii istotnych z punktu widzenia danej jednostki, obszaru/procesu),
neutralne (tj. powinny pozwolić na obiektywną i niezależną ocenę badanego obszaru/procesu),
zrozumiałe (tj. powinny być zrozumiałe dla samego audytora wewnętrznego, kierownika jednostki, jak i kierownika/pracowników komórki audytowanej),
kompletne (tj. powinny obejmować całe spektrum badanego procesu/obszaru).
Dodatkowo należy pamiętać, że audytor wewnętrzny powinien, zgodnie z zapisami § 20 ust. 1 rozporządzenia metodologicznego zapoznać kierownika komórki audytowanej z kryteriami oceny przyjętymi dla danego zadania audytowego. Należy przy tym zaznaczyć, że audytor wewnętrzny przy opracowywaniu kryteriów oceny może uwzględnić opinie i sugestie kierownika komórki audytowanej.
Źródłami kryteriów oceny mogą być m.in.:
przepisy prawa i regulacje wewnętrzne (np. kryteria określone przez ustawę o finansach publicznych i rozporządzenia wykonawcze wydane na jej podstawie w zakresie szczególnych zasad rachunkowości jednostek sektora finansów publicznych oraz opracowane i przyjęte dla danej jednostki zasady rachunkowości);
standardy, normy oraz inne wskazówki o charakterze standardów opracowane przez uznane profesjonalne organizacje, organy, instytucje (np. standardy kontroli zarządczej jednostkach sektora finansów publicznych, normy jakościowe, budowlane, techniczne, bezpieczeństwa, IT);
plany działalności i sprawozdania z planów działalności działu (np. wskaźniki wynikające z rocznego planu działalności i sprawozdania z jego realizacji dla działu finanse publiczne);
wytyczne kierownictwa jednostki (np. kryteria określone przez kierownika jednostki);
dobre praktyki (np. zasada dwóch par oczu szeroko stosowana przy weryfikacji dokumentów);
wyniki kontroli i audytu wewnętrznego (np. kryteria oceny oparte na wydanych zaleceniach i rekomendacjach, wnioskach pokontrolnych).

sposób klasyfikowania wyników dla poszczególnych kryteriów oceny
Zgodnie z zapisami zawartymi w § 19. ust. 1 pkt 7 rozporządzenia metodologicznego w programie zadania zapewniającego audytor wewnętrzny określa sposób klasyfikowania wyników dla poszczególnych kryteriów oceny.
Realizując zadanie zapewniające audytor wewnętrzny powinien pamiętać, że wyniki zadania audytowego powinny odnosić się przede wszystkim do zagadnień istotnych/kluczowych z punktu widzenia celu funkcjonowania danej jednostki, czy też celu konkretnego zadania/projektu oraz w przypadku których wartość dodana audytu może być znaczna.
Nie oznacza to jednak, że audytorzy wewnętrzni nie mogą w wynikach z przeprowadzonego audytu przedstawiać wniosków dotyczących mniej istotnych zagadnień.
Dlatego też na etapie programowania zadania zapewniającego audytor wewnętrzny powinien dokonać analizy istotności ewentualnych wyników dla poszczególnych kryteriów oceny, z uwzględnieniem przede wszystkim ich wpływu na działalność jednostki.
Aby oszacować poziom istotności ewentualnych wyników audytu należy podczas programowania zadania zapewniającego ustalić, czy możliwa do wystąpienia niezgodność z przyjętymi w tym zakresie kryteriami ma duży wpływ na badany obszar/proces działalności jednostki.
W praktyce audytor wewnętrzny powinien określić, np. czy dana niezgodność:
jest obarczona wysokim prawdopodobieństwem zmaterializowania się ryzyka, które mogłoby uniemożliwić realizację podstawowych/statutowych zadań jednostki?
wiąże się materialnymi/wymiernymi konsekwencjami?
naraża jednostkę na utratę reputacji?
budzi zainteresowanie ze strony podmiotów zewnętrznych, opinii publicznej itp.?
Opracowana przez audytora wewnętrznego klasyfikacja wyników powinna jednoznacznie wskazywać zagadnienia, a w konsekwencji również i zalecenia/rekomendacje, które mają priorytetowe znaczenie dla właściwego – tj. zgodnego z przyjętymi kryteriami oceny – funkcjonowania obszarów działalności jednostki, czy też realizacji konkretnych zadań/procesów.
Wartością dodaną takiego podejścia jest skupienie uwagi audytorów wewnętrznych i uczestników/właścicieli danego procesu na najistotniejszych zagadnieniach, co w bezpośredni sposób może przyczynić się do szybszej realizacji priorytetowych rekomendacji/zaleceń.
Ponadto, dokonywanie klasyfikacji wyników audytu na podstawie stopnia ich istotności przyczyni się do poprawy jakości sprawozdań z przeprowadzonego zadania audytowego oraz korzystnie wpłynie na odbiór działań wykonywanych przez audytorów wewnętrznych.
www.mf.gov.pl

Premium Wordpress Themes